„1792 roku. Z uwagi na wyjątkową drastyczność polityczną listu hetmana polnego Michał Zabiełło zażądał włączenia tego dokumentu in extenso do diariusza.
Zabierało następnie głos kilkunastu posłów, potępiając surowo opozycjonistów lub przeciwnie — gorliwie ich broniąc. W serii tych przemówień wystąpił poseł inflancki Julian Ursyn Niemcewicz, który ,,na końcu głosu swojego wniósł projekt deklarujący buławę polną koronną za wakującą i obydwie buławy polne znoszący, z zaleceniem Komisji Wojskowej, aby tak na miejsce jp. generała artylerii koronnej, jako też innych oficerów, którzy za ordynansami przysięgi na konstytucję nie wykonali, innych podług starszeństwa i zdatności królowi jmci fortragowała". Wśród popierających stanowisko Niemcewicza wystąpił także dyrektor gabinetu królewskiego, poseł liwski Pius Kiciński, który zgłosił własny projekt, sprowadzający się w zasadzie do usunięcia obu malkontentów z zajmowanych stanowisk.
Stanisław August począł się denerwować. Jak się wydaje, w dniu poprzednim ułożył się z przedstawicielami frakcji umiarkowanej, że w czasie debaty nie dopuszczą do uchwalenia wniosków zbyt radykalnych; tymczasem, mimo licznych wystąpień w obronie Potockiego i Rzewuskiego, górę poczęły brać tendencje patriotycznoradykalne. „Mości Panie Marszałku Sejmowy! — zwrócił się król do Małachowskiego. — Com w pierwszym głosie moim wyraził, to powtórnie teraz radzę i proszę najusilniej, abyśmy tego surowości kroku nie przedsiębrali, ale jeszcze był zostawiony czas namysłu z zapowiedzeniem ostrości determinacji, i rozumiem, że na przełożenie moje musi być jaki projekt uformowany. Dla czego odważam się pytać WPana, czy nie masz uformowanego jakiego w myśli mojej"“(11)