„Ojciec, syn, to prawie jedno mówi. A że stało się to szybciej niż zwykle, cóż, ludzka rzecz. Zresztą można to ukryć do jesieni czy nawet wiosny. Ale po co Dla głupich bab
To prawda. Kiwam głową. Teraz jedziemy do mnie, po klacze. Też mam dwie. Uśmiecham się. A przy okazji poznamy się bliżej.
RODZICE TUŚKI Ben
Podwórko było małe, czyste, wszystko stało na swoim miejscu. Ale z każdego kąta wyzierała bieda, odwieczna wiejska nędza, której niczym nie można zasłonić. Nawet nocne ciemności tego nie dokonają, nawet koniec świata. W środku jest podobnie, tak przypuszczam jak w niebie, tak i na ziemi.
Matka stoi już na ganku. Nie płacze, ale oczy ma pełne łez. Chyba zawsze wygląda tak, jakby przed chwilą przestała szlochać. Maria taka była, łzy stały w pogotowiu, wypływały z byle powodu. Oszaleć od tego można.
To pan Ben mówi Tuska i kładzie mi dłoń na ramieniu. Przyjechał kupić klacze. Zatrudnia mnie, będę zakładać stadninę. Nie jest więc tak źle, mamo.
Dziękuję panu szepcze i łzy zaczynają cieknąć ciurkiem. Dobry z pana człowiek. Wie pan, co spotkało Tuśkę
Mamo Tuska przykłada palec do ust i biegnie na ganek ani słowa więcej. Pan Ben nie jest księdzem, przyjechał po konie. Wszystko ma swój czas, mamusiu. Całuje ją w czoło, a następnie w policzek. Zapewniam cię, że będziesz się jeszcze weselić i będą ci się śniły anioły, srebrne anioły.“(12)